|
Tips van de dierenarts
Deze
rubriek wordt regelmatig aangevuld.
VOORTSCHRIJDEND INZICHT
Als je maar
lang genoeg dierenarts bent of honden hebt, zie je soms
wonderlijke veranderingen in behandelingen ontstaan. Deze
veranderingen in behandeling zijn soms gebaseerd op nieuw
ont-wikkelde medicijnen, maar meestal zijn ze gebaseerd op
“voortschrijdende”, oftewel veranderde inzichten.
 |
Zo
hebben we jarenlang hondeneigenaren geadviseerd om
honden die iets gegeten hadden wat slecht voor ze
was te laten braken door ze een handje zout in te
laten slikken. We lieten eigenaren van honden die
van alles buiten opaten zelfs busjes van
fotorolletjes gevuld met zout mee nemen voor dit
doel. Jarenlang tientallen malen per jaar
geadviseerd en nooit enig probleem gezien. Totdat
plotseling een artikel in de vakbladen verscheen
over een aantal honden dat bijna was bezweken aan
een zoutvergiftiging na het ingeven van zout om te
braken. Sindsdien wordt geen zout meer geadviseerd
en komen alle patiënten die moeten braken keurig,
meestal op de meest onmogelijke tijden, naar de
praktijk om een braakmiddel ingespoten te krijgen.
Voortschrijdend inzicht dus. |
Zo ook als
het gaat om chocolade. Dat chocolade giftig is voor honden
was natuurlijk al lang bekend. Maar de hoeveelheden
chocolade die een hond mocht verorberen voordat deze een
gevaarlijke dosis had binnen gekregen, was zodanig groot dat
het uiterst zelden tot nare gevolgen leidde. Meestal konden
we een ongeruste eigenaar dan ook geruststellen, omdat de
hond te weinig chocolade had gegeten om echt gevaarlijk te
zijn. Helaas, ook dat is verleden tijd. Uit recent onderzoek
is gebleken dat de gemiddelde chocolade inname inderdaad
best hoog kan zijn voordat er problemen ontstaan, maar dat
de individuele gevoeligheid enorm varieert. Als je een hond
hebt die gevoelig is, kan een inname van een kleine
hoeveelheid chocolade al leiden tot ernstige problemen. En
natuurlijk weten we niet van te voren welke hond wel of niet
gevoelig is.
Het giftige
bestanddeel van chocolade is theobromide. De eerste
verschijnselen van vergiftiging zijn braken en diarree,
gevolgd door veel plassen en veel drinken, eventueel nog
gevolgd door rusteloosheid, trillen of zelfs toevallen.
Uiteindelijk kan sterfte optreden door hartritmestoornissen
of benauwdheid. De eerste verschijnselen ontstaan meestal na
enkele uren maar het kan ook wel een halve dag duren voordat
de eerste verschijnselen worden gezien. De verschijnselen
kunnen wel 72 uur aanhouden
Hoeveel is nu
teveel? Dat is van veel factoren afhankelijk. In de eerste
plaats is het afhankelijk van het soort chocolade dat
gegeten wordt. In witte chocolade zit bijna geen theobromide
(ongeveer 0,009mg/gram) in melkchocolade 1,5-2,2mg/gr en in
pure chocolade 4,5-16mg/gr. Daarnaast is de grote van de
hond van belang. Tot voor kort gingen we ervan uit dat een
dosis lager dan 12mg theobromide per kg niet tot problemen
zou leiden. Gebleken is nu dat door de individuele
gevoeligheid deze marge niet meer als absoluut veilig mag
worden beschouwd. Dat betekent dat honden die chocolade
gegeten hebben eigenlijk altijd direct door een dierenarts
gezien moeten worden.
Een van de
eerste dingen die dan gedaan kan worden is het laten braken
van de hond. Hoe eerder dit gebeurt hoe beter het is, maar
het kan zelfs na 6 uur nog zinvol zijn om de hond te laten
braken. Voorts kan norit gegeven worden om de opname van
theobromide uit de darm tegen te gaan Bovendien kan de
patiënt eventueel opgenomen worden ter observatie en als er
dan toch nog verschijnselen van een chocoladevergiftiging
ontstaan, kan de dierenarts met medicatie en infusen
proberen de verschijnselen tot een minimum te beperken.
Voortschrijdend inzicht: Zout is dus niet langer een veilig
huismiddeltje om uw hond te laten braken en chocolade is
aanzienlijk gevaarlijker dan we jaren gedacht hebben.
De
parasiet
Een parasiet
is een levensvorm die zich ten koste van een ander organisme
in stand houdt en vermenigvuldigt. De belangrijkste
parasieten waar we bij gezelschapsdieren mee te maken hebben
zijn vlooien, teken, luizen, mijten en wormen.
Vlooien
Afbeelding van een vlo
De vlo is
een parasiet waar de meeste dierenbezitters weleens mee te
maken hebben gehad. Voor de bestrijding van de vlo is het
belangrijk dat er regelmatig en goed doordacht behandeld
wordt, meestal met verschillende producten. We moeten een
onderscheid maken tussen het preventief aanpakken van de
vlooien en de bestrijding van een vlooienbesmetting.
Preventieve bestrijding
We moeten
dan voorkomen dat de toevallig opgedane vlo zich bij uw
huisdier kan vermenigvuldigen.
De volwassen
vlo heeft namelijk maar een levensduur van 2 tot 4 weken,
zodat met name de snelle
voortplanting de problemen veroorzaakt. Het doorbreken van
de levenscyclus kan tegenwoordig op eenvoudige wijze door
eens in de maand Prac-tic pipetten in de nek van de
hond aan te brengen. Voor de kat is er ook een half
jaarlijkse injectie Program die toegediend kan worden
door de dierenarts. Dit absoluut veilige middel zorgt ervoor
dat vlooieneitjes geen volwassen vlooien meer worden; het
stopt dus de levenscyclus van de vlo en voorkomt zodoende
vlooienplagen.
Bij een vlooienplaag kan het beste gebruik worden gemaakt
van een spray behandeling van de hele vacht met Frontline
spray en een behandeling van de omgeving. Ongeveer 5 % is
volwassen vlo en de overige 95 % bestaat uit eitjes, poppen
en larven en deze zitten dan in uw huis.
Bij de behandeling van de omgeving dient bij voorkeur weer
de levenscyclus van de vlo zoveel mogelijk doorbroken te
worden. Goedwerkende middelen voor honden: Prac-tic,
Advantix of Frontline Combo. In combinatie
hiermee kunt u de Fleegard spray (een spray voor het
huis) gebruiken, die naast de vlooien ook de larven van de
vlo dood. De poppen van de vlo kunnen door geen enkel middel
aangepakt worden, deze moeten eerst vlooien: Effipro,
Advantage of Frontline Combo.
Teken
Links: Verschillende
soorten teken. Rechts: een volgezogen teek op de hand
Onze zomers
worden warmer en daardoor kunnen teken uit zuidelijke landen
hier makkelijker overleven. Teken komen tegenwoordig het
hele jaar voor, dus zowel in de zomer als in de winter. Het
is van groot belang om te zorgen dat uw huisdier tekenvrij
is. Dat is de enige manier om te voorkomen dat uw huisdier
levensbedreigende ziekten van teken krijgt.
Iedereen die
regelmatig met zijn hond in het bos loopt heeft er wel eens
één gezien en inmiddels is
duidelijk
dat ze lang niet zo onschuldig zijn als we lange tijd
gedacht hebben. Behalve vervelende ontstekingen op de
bijtplaats, vaak nog gevolgd door een nare likplek door de
hond zelf, zijn er inmiddels een flink aantal ziekten bekend
die door de teek op zijn 'gastheer' worden overgebracht.
Alle reden om in dit geval maar eens niet 'gastvrij' te
zijn. Of natuurlijk juist wel (vrij-van-gast). De bekendste
ziekte is de Ziekte van Lyme. Hoewel er discussie is
over het al dan niet voorkomen van deze ziekte bij honden,
is het onze ervaring dat er toch regelmatig honden worden
aangeboden met typische neurologische (zenuw-) en
gewrichtsklachten. Bij bloedonderzoek blijkt dan dat zij in
aanraking zijn geweest met de Borrelia-bacterie, de
verwekker van de Ziekte van Lyme bij mensen. De
Borrelia-bacterie zit in Nederland in het speeksel van
ongeveer 20% van de teken. Zulke teken zullen uw hond lang
niet altijd besmetten. Er is gebleken dat ze hiervoor
minstens 17 uur op de hond moeten zitten. Dagelijks
controleren en verwijderen is dus zeer zinvol. De typische
roodverkleuring rond de bijtplaats, zoals bij mensen, wordt
bij een hond eigenlijk nooit gezien. We weten niet of deze
niet voorkomt of dat deze niet gezien wordt omdat de vacht
hem bedekt. Bij honden die periodiek last hebben van koorts
en kreupelheid waarvoor geen duidelijke verklaring is, moet
altijd aan Lyme worden gedacht.
Andere door
teken overgedragen ziekten zijn zeldzamer. Het gaat dan om
Babesiosis en
Ehrlichiose.
Beide ziekten komen in Nederland niet voor, maar worden
meegebracht uit zuidelijkevakantiegebieden.
Al met al
dus reden genoeg om minder gastvrij te zijn voor teken.
De beste
methode om bovengenoemde ziekten te voorkomen is natuurlijk
teken te ontlopen. Teken zitten bij voorkeur in struikgewas,
nesten en holen van wilde dieren. Op gemaaid grasland of
begraasd grasland zitten doorgaans veel minder teken dan in
het bos. Deze oplossingen zijn niet altijd praktisch. Er
zijn gelukkig diverse bestrijdingsmiddelen op de markt.
De
Scalibor® tekenband is op dit moment het meest
effectieve middel. Deze band heeft als voordeel dat hij ook
beschermt tegen de zandvlieg die in het zuiden van Europa de
ziekte Leishmania kan veroorzaken. Het is aan te
raden om de Scalibor band te combineren met
Practic, Advantix of Frontline bij honden. Bij
katten zijn Effipro en Frontline de enige
geregistreerde middelen die werkzaam zijn tegen teken.
Let echter wel op: geen enkel middel is
100% afdoende, dus tweemaal daags controleren op teken
blijft noodzakelijk. Om teken te verwijderen kunt u een
speciale tekentang gebruiken, zodat de kans het grootst is
dat de teek volledig wordt verwijderd.
Denk er om dat teken niet verdoofd moeten worden voor het
verwijderen. Ze kunnen dan alsnog speeksel inbrengen in de
wond, en dat willen we juist niet. Na het verwijderen moet u
het wondje wel even ontsmetten en bij twijfel altijd even uw
dierenarts raadplegen.
Wormen
Onze honden
en katten zijn vaak besmet met wormen, dit zijn meestal
spoelwormen en lintwormen. Ook zweep- en haakworm infecties
komen voor. Het meest gekregen antwoord op de vraag of de
hond of kat regelmatig wordt ontwormd is: “mijn hond/kat
heeft geen wormen, ik zie nooit wormen in de ontlasting”. Uw
hond of kat kan een worminfectie hebben zonder dat u het
weet. Juist daarom is het belangrijk om regelmatig te
ontwormen De hond of kat kan ziek worden van deze wormen,
maar wij kunnen zelf ook besmet worden met de spoelworm die
honden en katten bij zich dragen. Vooral voor kinderen kan
een spoelworminfectie nadelige gevolgen hebben. De larven
kunnen zelfs blindheid bij kinderen veroorzaken! Omdat wij
in nauw contact leven met onze huisdieren is het dus
belangrijk dat we ze regelmatig ontwormen.
Spoelwormen
De spoelworm
wordt overgebracht via de wormeitjes in de ontlasting van de
huisdieren en wordt ook via de moeder rechtstreeks op de
pups en kittens overgedragen. Hierdoor zijn bijna alle jonge
dieren in meer of mindere mate met spoelworm besmet. Of een
hond of kat spoelwormen bij zich heeft is niet altijd aan de
buitenkant te zien. Soms zijn de volwassen wormen in de
ontlasting (of braaksel) te vinden. Deze worm ziet er uit
als een stukje spaghetti van 5-10 cm met dunne uiteinden.
Vaak is ontlastingonderzoek nodig om onder de microscoop de
wormeieren op te sporen.
Lintwormen
Lintwormen
Lintwormen
verraden zich snel: als uw huisdier een lintworminfectie
heeft kunt u vaak kleine witte stukjes ter grootte van een
rijstkorrel rondom de anus of in de ontlasting zien. Een
lintwormbesmetting
treedt op
via een tussengastheer:
de vlo!
Een vlo kan een lintworm in zich hebben; uw hond of kat kan
tijdens het reinigen van de vacht een vlo
opeten (dood of levend) en zo besmet worden. Bij de
bestrijding van lintwormen is het dus tevens belangrijk de
vlooien goed onder handen te nemen.
DUS: regelmatig ontwormen van uw huisdieren is van
groot belang voor de gezondheid van mens en dier!!
Ontwormingsschema
- Pup:
ontwormen op 2, 4, 6 en 8 weken; op 4, 6 en 9 maanden;
daarna 4 x per jaar. - Volwassen hond: 4 x per jaar.
- Drachtige teef: tijdens de loopsheid als ze gedekt gaat
worden; 10 dagen voor de bevallingsdatum.
-
Wormkuren zijn verkrijgbaar in verschillende
toedieningsvormen: tabletten, pasta en druppels in de nek
(de laatste is er alleen voor katten).
Het is weer een heel warm voorjaar en ook de zomer belooft
warme dagen te hebben! Dat je een hond met warm weer niet in
een auto moet achterlaten, ook niet met de raampjes open en
zelfs geen 5 minuten, dat weet iedere hondenbezitter. Maar
ook buiten de auto ligt het gevaar van oververhitting op de
loer.
Pas op voor
oververhitting!
Oververhitting, ook wel hyperthermie genoemd, kan
zeer plotseling optreden en kan een groot gevaar zijn voor
de hond; honden kunnen er aan overlijden. Herken de signalen
op tijd en handel adequaat. Een gewaarschuwde baas telt voor
twee! Honden kunnen hun warmte alleen kwijt via hijgen en
via de voetzolen, dit in tegenstelling tot de mens. Wij
hebben vele zweetklieren die een rol spelen bij het op peil
houden van de lichaamstemperatuur. Wanneer een hond zijn
warmte niet kwijt kan, raakt hij oververhit. Wordt niet
heel
snel
ingegrepen, dan kan de oververhitte hond in coma raken en
zelfs overlijden! Ook kunnen essentiële organen (blijvend)
beschadigd raken door een periode van oververhitting.
Symptomen
De hond zal
extra gaan hijgen als poging om de warmte kwijt te kunnen
raken, met de bek wijd open. Door de inspanning bij het
hijgen zal echter de lichaamstemperatuur alleen maar
verhogen, er zal dus nauwelijks afkoeling optreden. Sommige
honden kunnen gaan kwijlen of zelfs braken in extreme
gevallen. Oververhitte honden zijn regelmatig niet goed
aanspreekbaar en ogen apatisch. De slijmvliezen in de bek
en de tong kunnen donkerrood tot zelfs paars verkleuren. Is
de hond al langer oververhit dan trekt de kleur uit de tong
juist weg en wordt het tandvlees grauw. Vaak treed
spierverslapping op en zakt de hond helemaal in, kan
bewusteloos en zelfs in coma raken.
Eerst
hulp bij oververhitting
Het snelst koelt een hond met alcohol af en wanneer de
lichaamstemperatuur boven de 41 graden stijgt, dan maakt het
niet uit wat je doet: als de hond maar zo snel mogelijk
afkoelt!
Maar niet iedereen gaat met een emmer ijs op stap…. Koel de
hond langzaam af, gooi niet meteen een emmer water
over hem heen. Laat hem langzaam wennen aan de verkoeling.
Hulpmiddelen kunnen een natte handdoek, tuinslang, sloot,
enz. zijn. Als een hond alleen maar hijgt, maar geen
ernstige verschijnselen vertoont dan is het vaak afdoende om
snel de schaduw op te zoeken en hem iets te laten drinken.
De hond is dan nog gewoon aanspreekbaar, maar ze laten
duidelijk ongemak zien. Wanneer u thuis bent en alcohol in
de buurt heeft, dep dit dan op de onbehaarde plekken van de
hond (liezen, oksels, keelgebied, enzovoort). Alcohol zorgt
dat de bloedvaten zich verwijden, zodat de hitte sneller
afgevoerd kan worden. Aangeraden wordt om de hond niet
verder dan tot 40 graden af te koelen. Als de mogelijkheid
om te temperaturen er niet is, dan moet de hond dus heel
goed in de gaten gehouden worden. Als deze weer bij
bewustzijn komt en het hijgen vermindert, dan kunt u
langzaam stoppen met afkoelen. Het is verstandig om in alle
gevallen van en na oververhitting de dierenarts te
raadplegen. Een dierenarts kan infusen geven en eventueel
medicatie tegen de shockreactie. Indien het nodig lijkt, kan
er bloedonderzoek gedaan worden. Dit zijn patiënten die goed
vervolgd moeten worden, omdat orgaanschade zich later kan
openbaren.
PAGE UP
 |
This
website was first launched in 1998 - If you have
questions about this site or corrections, please
mail the webmaster
©
Pride webdesign 2011 -
W.R. Tilstra - Of Kimberly's Pride
-
dogpride@chello.nl |
|
